Τετάρτη, 17 Απριλίου 2013

Μάτια θλιμμένα*

Μάτια θλιμμένα κοιτούν το σήμερα.
Κλείνουν σφιχτά στης απελπισίας τη θέα.
Γυρνούν απ' την άλλη στο πέπλο μπροστά τής εγκατάλειψης.
Κοιτούν τη σιωπή όλο τρόμο.
Ακίνητα, παγερά. Σαν του νεκρού το παγωμένο το βλέμμα.
Γεμίζουν δάκρυα για τα χαμόγελα που χάνονται.
Βλέπουν την ελπίδα να ταξιδεύει στο άπειρο.
Το τέλος μπροστά τους προβάλλει φρικτό, αναπόφευκτο.
Ερμητικά κλείνουν να μην τα δει το κακό.

Μάτια θλιμμένα
Ανοίγουν και πάλι, πριν να ’ναι αργά.
Κοιτούν το αύριο…
Κόκκινα απ' το ξενύχτι και της προσμονής την κούραση.
Διψάνε να ανασάνουνε φως.
Κλείνουν για λίγο, για μια στιγμή,
ανήμπορα, κάτω από του χρόνου το βάρος.
Και ξανανοίγουν.
Και ξανά το αύριο κοιτούν.
Και καρτερούν.
Και προσδοκούν.
Και ψάχνουν...
... των ανθρώπων την χάρη,
… την ανάσα στο αύριο που φεύγει
… της ελπίδας το κάλεσμα τ' αληθινό.

Στο αύριο βλέπουν το μέλλον.



*Του Κωνσταντίνου Νάκκα

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...