Σάββατο, 11 Μαΐου 2013

Εξαθλίωση*



Α΄

Στης πόλης τούς δρόμους περπατώ
Χαμένος,
σε χιλιάδες ανάμεσα,
Μόνος.
Κεφάλια παντού,
από της απόγνωσης το βάρος σκυμμένα.
Μάτια χαμηλά, κοιτούν
ψάχνοντας τι;
Την ελπίδα στου χθες την θύμηση.

Στης πόλης τούς δρόμους περπατώ,
Χαμένος.
Άνθρωποι κι άλλοι πολλοί
χαμένοι και αυτοί
κοιτούν, μη τους βλέπει κανείς.
Να κρυφτούν προσπαθούν,
απ’ της ανθρωπιάς το αδιάκριτο βλέμμα
Να ανοίξουν καρτερούν
της Ζωής τον πράσινο κάδο
Να νιώσουν τυχεροί
κάτι να βρουν,
απ’ της πείνας την συντροφιά να ξεφύγουν.

Στης πόλης τούς δρόμους περπατώ,
Χαμένος.
Άνθρωποι κι άλλοι πολλοί
περπατούν σκυθρωποί
με γυρτό και αυτοί το κεφάλι.
Γοργά προσπερνούν,
ν’ αποφύγουν ποθούν
το σκληρό των ματιών το αντάμωμα  
Μη και στα μάτια των άλλων δουν
το Δικό τους το Αύριο.
Δεν κοιτούν, δεν βλέπουν, δεν μιλούν.
Την εξαθλίωσή τους ξορκίζουν
στης σιωπής τους τον ηρωικό τον θρόνο.

Σιωπή νεκρική
στων σκιών το βουβό το Βασίλειο.
Αξιοπρέπεια έλεγε το μάθημα ότι ήταν
Δικαιολογία για των δειλών την αδράνεια.

Σαν και αυτούς είν’ πολλοί.
Σαν και αυτούς δεν είν’ όλοι.



Β΄

Πόλη βουβή
Πλήθος πολύ
Σιγή νεκρική
Θρήνος βαρύς
Δάκρυα κανείς
Πόνος κρυφός
Η ελπίδα καημός
Πού είναι ο «Αρχηγός»;



*Του Κωνσταντίνου Νάκκα

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...