Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

Εσύ*


«Χάνουμε τη ζωής μας, ανακατεμένοι με τη λάσπη του παρόντος, πολλές φορές ξεχνώντας τα αιώνια θέματα της ύπαρξης.»
Θάνος Αθανασιάδης


Πίνω τον καφέ μου
και η σκέψη μου
σε σένα μόνο τριγυρνά.


Το χέρι σου στο χέρι μου κλεισμένο.
Το σώμα σου στο σώμα μου κρυμμένο.
Η σκέψη σου στη σκέψη μου δοσμένη.
Η αγάπη μας ήλιος λαμπερός,
στις ζωές μας
τις ηλιαχτίδες του να ρίχνει,
να φωτίζει τις σκιές στη διαδρομή.


Η σκέψη μου
μόνο σε σένα τριγυρνά.
Και ταξιδεύω...
στου κορμιού σου τα κάλλη,
στων χειλιών σου την λάβα,
στων ματιών σου τη θάλασσα
Και χάνομαι...
ναυαγός στο νησί της αγάπης σου.


Ουρανός φωτεινός εσύ στη ζωή μου.
Λευκό η αγάπη σου σύννεφο.
Δροσερή αύρα η πνοή σου.


Να χαθώ θέλω στην αγκαλιά σου.
Ν' ακούω μόνο την καρδιά σου.
Να νιώθω μόνο το άγγιγμά σου.
Στα μάτια σου να βλέπω τη ζωή.


Για μια ζωή, παντοτινή.
Εγώ και Εσύ.



*Του Κωνσταντίνου Νάκκα

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...