Πέμπτη, 6 Ιουνίου 2013

Λέξεις*


Θέλω τόσα να πω, τόσα να γράψω.
Δεν ξεχνώ. Δεν συγχωρώ. Δεν σιωπώ.
Λέξεις χιλιοειπωμένες έρχονται όμως στη σκέψη μου.
Χρεοκοπία, ανεργία, φτώχια, αδιέξοδο.

Περνούν σαν σφαίρα απ' το μυαλό μου.
Χούντα, πουλημένοι, προδότες, κρεμάλες.

Τρυπούν την καρδιά μου και χάνονται.
Ελλάδα, Σύνταγμα, Ιστορία, Λαός, εκλογές.

Λέξεις ψυχρές, κενές πλέον από νόημα.
Το περιεχόμενο τους ανάμνηση,
στις δάφνες του Χθες χαμένο.

Λέξεις νεκρές, ασύνδετες, άψυχες.
Δ η μ ο κ ρ α τ ί α, Δ ι κ α ι ο σ ύ ν η.
Γράμματα μόνο εν τάξει.
Στρατιωτάκια πιστά σε παράταξη
τη θέση στο χώρο καταλαμβάνουν,
μη και αποκαλυφθεί το κενό.

Λέξεις που τρέχουν και χάνονται.
Εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα.
Δεν στέκονται, δεν καρτερούν.
Τον χρόνο δεν παγώνουν,
την ευκαιρία να δώσουν να αποκαλυφθούν,
το αληθινό περιεχόμενο να φανερώσουν.
Μορφή στις προτάσεις να δώσουν,
τα τείχη της απόγνωσης να γκρεμίσουν,
να τρέξει στον ορίζοντα η Ελπίδα,
το Αύριο να δει η Ζωή, να το κυνηγήσει,
το Μέλλον να φέρουν οι πράξεις,
Πνοή να δώσουν στο Σήμερα.

Λέξεις τετριμμένες, πληγή ανοιχτή.
Ανεργία, εγκατάλειψη, αυτοκτονίες, παιδεία, δουλειά, ζωή.

Λέξεις, που μένουνε λέξεις,
σε χορό τραγικό
του Αύριο θρήνος.
Μοιρολόι στων Σκιών τις ζωές.
Θόρυβοι στα αυτιά των δειλών.

Δεν έχω άλλο κάτι να πω, ούτε άλλο κάτι να γράψω.
Πλέον σιωπώ.
Οι λέξεις τελειώσανε.
Μαζί τους και Εμείς.

Το Αύριο ως Θάνατος έρχεται.



*Του Κωνσταντίνου Νάκκα

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...