Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013

Απουσία *

«Οι άνθρωποι αλλάζουν, και χαμογελούν:
αλλά η αγωνία παραμένει.»
                           Τ. Σ. Έλιοτ



O Χρόνος περνά.
Αργά κυλούν οι ώρες.
Βασανιστικά τα λεπτά.
Την δική σου μετρούν Απουσία.

Ο Χρόνος αμείλικτος, βαρύς
το στέρνο πλακώνει,
την ανάσα δυσκολεύει.
Το Τώρα την Απουσία σου εκδικείται.

Η καρδιά μου δυνατά χτυπά
στης δικής σου μη-Παρουσίας τον ρυθμό.
Χτύποι πολλοί, ισχυροί, σταθεροί
κρατούν ζωντανή την ελπίδα.

O Χρόνος περνά, ταξιδεύει στο άπειρο.
Η σκέψη λεύτερη, ταξιδεύει με Σένα.
Περιορισμούς δεν λογίζει
Σε Σένα από Τώρα χάνεται.
Αδέσμευτη απ' το Χτες
Πριν απ' το Αύριο,
στο Τώρα σε φέρνει.
Στης προσμονής του Μέλλοντος το μονοπάτι
η ανάμνησή μας του Χθες
συντροφιά μού κρατά.

O παράδεισός μου Εσύ
Εσύ αστέρι φωτεινό
Το φως της αγάπης Εσύ
Εσύ της ψυχής μου τα μάτια
Της Ζωής ο κόσμος Εσύ
Εσύ του Εγώ μου το Μέλλον
Όλα Εσύ.

Όσο η ώρα περνά
πιο κοντά σε μένα έρχεσαι.
Όσο o Χρόνος κυλά
πιο κοντά σε μένα σε φέρνει.
Δεν σταματά ποτέ ο Χρόνος.
Πάντα κοντά μου θα έρχεσαι.

Το Χθες στο Τώρα, το Αύριο δείχνει.
Χθες, Τώρα, Αύριο, για Πάντα.

Εσύ. Εγώ. Μαζί.
Για πάντα.


*Του Κωνσταντίνου Νάκκα

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...