Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013

Ζω *


«Ό,τι θα μπορούσε να συμβεί και ό,τι συνέβη
δείχνουν σ’ ένα τέλος, που είναι πάντοτε παρόν.»
                                     Τ. Σ. Έλιοτ


Εσύ εκεί
δίπλα μου, μα τόσο μακριά μου,
μαζί μου, μα συνάμα χώρια μου.

Εσύ εκεί
όλο έρχεσαι, μα ποτέ δεν φτάνεις,
όλο φτάνεις, μα ποτέ δεν έρχεσαι.

Εσύ εκεί
την απόσταση, στης άρνησης το χαμόγελο ξορκίζεις,
της ύπαρξης σου το κενό, παρουσία λογίζεις.

Σου μιλώ,
με της καρδιάς μου τη φωνή δυνατά φωνάζω.
Μου απαντάς,
με της σιωπής σου τη φωνή μού μιλάς.

Δεν βλέπω, μου λες,
τις ρωγμές στο γυαλί που έσπασε,
το αδιέξοδο στης ζωής μας το δρόμο.
Δεν ακούω, μου λες,
τους τριγμούς της απόστασης στη σχέσης μας,
των σειρήνων του χωρισμού τον ήχο.
Δεν νιώθω, μου λες,
το βαρύ του Χρόνου το άγγιγμα,
τη φθορά του Χθες στο Τώρα.

Θλίψη γεμίζουν τα μάτια μου
στο σκοτάδι το φως πνίγεται.
Θλίψη γεμίζει η καρδιά μου
της ζωής οι χτύποι βουβοί.

Εγώ εδώ
σου μιλώ, δεν ακούς.
Εσύ εκεί
με ακούς, σιωπάς.

Υπομένω
Στο Χθες το Σήμερα συνθλίβεται.

Επιμένω
Στο Αύριο αναζητώ τη Λύση.

Περιμένω
Στο Σήμερα το Αύριο να 'ρθει.
Και θα 'ρθει.

Ζω.


*Του Κωνσταντίνου Νάκκα

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...