Τετάρτη, 20 Αυγούστου 2014

Στην άκρη της πόλης *



Εκεί, στην άκρη της πόλης
Άναψε και πάλι το φανάρι.
Πριν καλά καλά ο ήλιος δύσει
Πριν καλά καλά το σκοτάδι πέσει.
Ακριβώς στο σούρουπο άναψε
Λίγο πριν η μέρα τελειώσει, λίγο πριν η νύχτα αρχίσει.


Σπασμένο το τζάμι του, γεμάτο ρωγμές,
απλόχερα το φως του σκορπίζει στους διαβάτες.
Περαστικοί αυτοί, από την άκρη της πόλης
Στάση μικρή κάνουν,
από της καθημερινότητας τον απάνθρωπο ιστό για λίγο να ξεφύγουν, να αποτραβηχτούν, να γλιτώσουν.
Στάση λειψή κάνουν,
να θαμάξουν, να αναπολήσουν, να ξεχαστούν, να ονειρευτούν.
Άραγε, τι;
Καθένας όλο και κάτι θα σκεφτεί, όλο και κάτι θα θυμηθεί, όλο και κάτι θα βρει
το μυαλό του να παιδεύσει, την καρδιά του να βασανίσει, την ψυχή του να δει.


Το Φως του σταθερά καθάριο ρίχνει
το Δρόμο μάς φωτίζει
σε θύμισες χαμένες
σε στιγμές στο χθες ξεχασμένες
σε χαρές στο άπειρο φυλαγμένες
σε λύπες στη λήθη απωθημένες
σε αγάπες που στοιχειώνουν το παρελθόν
σε έρωτες που επιμένουν στο μέλλον
σε πάθη που σημαδεύουν το σήμερα.


Από τις ακτίνες του τίποτα δεν ξεφεύγει
σκιές, από τη μέρα κρυμμένες, εμφανίζει
εικόνες ξεθωριασμένες φωτίζει
μνήμες στην σκέψη επαναφέρει
το παρελθόν στο τώρα επιβάλλει
το αύριο στο σήμερα προβάλλει.


Το Χρόνο σταματά,
φόρο τιμής αποδίδει σε αυτά που πέρασαν, σε αυτά που έρχονται, σε αυτά που τελούνται.
Φόρο τιμής αποδίδει στον Άνθρωπο.


Άβυσσος η ψυχή του Ανθρώπου,
Υπό το φως του φαναριού, εκεί στην άκρη της πόλης,
Καραδοκεί
ευκαιρία ψάχνει να βρει, έστω μια μικρή αφορμή
της σιωπής να σπάσει τα δεσμά
της μοναξιάς να ξορκίσει την κατάρα
διέξοδο στους περιορισμούς της λογικής να δώσει
φραγμό στο παράλογο να επιβάλλει
γέφυρα στο Αύριο και στο Χθες να χτίσει
τον Πόλεμο στα Πρέπει και τα Θέλω να ολοκληρώσει
Ελεύθερη στη Ζωή να πορευτεί...


Εδώ, στην άκρη της πόλης
Υπό το Φως του φαναριού
ξυπνά η Ζωή.
Άγνωσται αι βουλαί της...




*Του Κωνσταντίνου Νάκκα

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...