Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Ως Εφθιάχθει *



Τα χρόνια περνούν...
Οι αναμνήσεις μένουν...
Με ούριο άνεμο, του Καραβιού μας τα πανιά
φουσκώνουν...
σταθερά να προχωρά στης Ζωής τη Θάλασσα
χωρίς να αγκομαχά υπό το βάρος των «καιρών»
χωρίς σταματημό να έχει στο αέναο Ταξίδι προς το
Άπειρο...

Καθώς,
για ταξίδι φτιαγμένο είναι
και όχι
για των λιμανιών την ασφαλή απάνεμη
ανυπαρξία…

Και έτσι,
κάτω από ξάστερους ουρανούς
αλλά και μέσα σε θάλασσες φουρτουνιασμένες,
κάτω από τον εκκωφαντικό της Σιωπής τον ήχο
άλλα και την γλυκιά των Σειρήνων μελωδία,
καθώς, ως εφθιάχθη, την ρότα του ακολουθεί
δαμάζοντας τα κύματα
Νέες
γεννιούνται «εικόνες»
Νέα πνοή στη Ζωή εμφυσά
και το Παρόν με σεβασμό εναποθέτει στο Χθες
και το Παρελθόν ευλαβικά σε αναμνήσεις
μεταμορφώνει...

Και Νέος Άνεμος, ζωντανός, καθάριος, σταθερός,
        του Καραβιού μας τα πανιά φουσκώνει
Δρόμο στο Αύριο, που πάντα έρχεται, ανοίγει...

Αλίμονο, όμως,
μα τους Δώδεκα τού Ολύμπου Θεούς,
αν μόνο να φυσά κοπάσει
και μεσοπέλαγα στην ανυπαρξία υποχρεωθεί τις
    άγκυρες να ρίξει...

Και τότε όμως,
Όρκο παίρνω Ιερό στον Παντοκράτωρ Δία,
-με την άδειά του αλλά κυρίως χωρίς-
να Αρπάξω
την Τρίαινα τού γιου του Ποσειδώνα την Ιερή
αλλά και τον Ασκό με του θεϊκού Αιόλου τους
κούρους και τις κόρες,
και τις αλυσίδες να σπάσω
και τα νερά, από βάλτο θανατερό και στάσιμο,
σε θάλασσα ταξιδιάρικη να ξαναμετατρέψω
το Ταξίδι του το Καράβι μας να συνεχίσει...

Έως του Τέλους._
Ως εξ Αρχής Εφθιάχθη...



Αρχειοθήκη ιστολογίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...