Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

3 λεπτά βροχή *




Υπέροχη η μελωδία τής βροχής καθώς πέφτει στα φύλλα και τους ανθούς των δέντρων και μετά στο χώμα, στο γρασίδι, στο τσιμέντο...
Μια ξεκινά, μια σταματά, ξανά ξεκινά και συνεχίζει ασταμάτητα... μέχρι να σταματήσει πάλι... μέχρι να κουραστεί η ορχήστρα να εκτελεί...
Μια πιο έντονα ακούγεται η μελωδία, μια πιο απαλά, μια πιο γοργά, μια πιο αργά... μια ως γλυκιά των βιολιών μουσική ακούγεται και μια ως των κρουστών σκληρός σκοπός...
Με ρυθμό απροσδιόριστα μοναδικό...
Μια σύνθεση υπερβατικά ευφυής...
Σαν ένας αόρατος Μαέστρος να προβάρει, με τα πιο παρθένα στοιχεία της φύσης, μια Συμφωνία μόνο για Σένα, με την οποία ασυνείδητα ντύνεις φαινομενικά ασύνδετες της ζωής σου Στιγμές που απρόσκλητες κοντοστέκονται μπρος σου και σε κοιτούν, εισβάλλοντας λυτρωτικά στο παρόν σου, επιχειρώντας εκδικητικά να σου θυμίσουν ότι πάντα υπήρξες...

Σταμάτησε η βροχή, διεκόπη η μελωδία, ο μαέστρος εναπόθεσε στο αναλόγιο το δοξάρι του και σιώπησε... Στης λήθης το παρελθόν τους επέστρεψαν οι στιγμές, επιβάλλοντας το κενό στο Παρόν σου...
Το μόνο που τώρα ακούγεται είναι η Ασυμφωνία των κοντσέρτων των ελαστικών από τα αμάξια που τρέχουν βιαστικά - να προλάβουν άραγε τι; - στους απόμακρα διπλανούς ασφάλτινους πλημμυρισμένους δρόμους...
Και εσύ περιμένεις - να ΄σαι σίγουρος όχι μάταια - μια ακόμη βροχή να εκτελέσει τη Συνέχεια που Πάντα έρχεται... να συνθέσεις ολοκληρωμένα τις στιγμές... να σου αποκαλύψει της Ζωής το Σκοπό... να σε λυτρώσει από το Χθες... να σου θυμίσει ότι Πάντα...


Αρχειοθήκη ιστολογίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...