Πώς θα ψηφίσει ο Στρατός στις εκλογές του Σεπτεμβρίου; *

Οι εκλογές πάντοτε και όταν προκηρύσσονται εκπέμπουν ένα πέπλο μυστηρίου, που μπερδεύεται με την ακόρεστη φαντασία του προσώπου που τις σκέφτεται και οδηγεί στο όνειρο του καθενός για το επιθυμητό αποτέλεσμα και νίκη του πολιτικού κόμματος που θα υποσχεθεί τα περισσότερα και θα υπηρετήσει τις ατομικές επιθυμίες του, εφόσον εκλεγεί…. γιατί εάν δεν εκλεγεί ή θα παραμείνει σ΄ αυτό ή θα αλλάξει πολιτικό χώρο για να γίνουν οι επιθυμίες πραγματικότητα, αδιαφορώντας πλήρως για τις πραγματικές ανάγκες και τα προβλήματα που πιέζουν για δεκαετίες έναν ολόκληρο λαό…. που παλεύει αυτές τις μέρες να κρατηθεί από κάπου…. από τα χείλη κάποιου…. που θα του δείξει την ανατολή και την νέα αρχή….. ακόμη και αν αυτή δεν έρθει ποτέ…

Η παραπάνω εισαγωγή κρίθηκε απαραίτητη, γιατί μετά από 32 χρόνια πραγματικής υπηρεσίας στον ΕΣ και ως απόστρατος πλέον, αποφάσισα να απαντήσω στο ερώτημα φίλων «πως λες να ψηφίσει ο Στρατός στις εκλογές του Σεπτεμβρίου?», πίνοντας τον πρωινό μας καφέ.

Ο Στρατός ή οι ένστολοι (όρος που δεν αποδέχομαι) θα ψηφίσουν με βάση τα μικρά τοπικά συμφέροντά τους και τις εκάστοτε τάσεις ρατσισμού που εμφανίζονται κάθε φορά πριν την προκήρυξη των εκλογών και οι οποίες τάσεις συνοδεύονται από μια αξιοζήλευτη δόση χαμαιλεονταρισμού.

Αυτήν την απάντηση έδωσα και έμεινε άφωνο το ακροατήριο!!!!! Τα τοπικά συμφέροντα το καταλαβαίνουμε μου είπαν, αλλά «τις εκάστοτε τάσεις ρατσισμού?»…..ναι τους είπα, γιατί ο ρατσισμός υπάρχει διάχυτος και δεν είναι αυτός που όλοι γνωρίζουμε με βάση το χρώμα του προσώπου… υπάρχουν τα όπλα και τα Σώματα στον ΣΞ, οι Μάχιμοι και οι Μηχανικοί στο ΠΝ, οι Ιπτάμενοι και οι Μηχανικοί στην ΠΑ και οι υποομάδες αυτών όπως στο ΣΞ οι καταδρομείς, οι πεζικάριοι, οι πυροβολητές…. στο ΠΝ οι κυβερνήτες φρεγατών, οι των υποβρυχίων….. και στην ΠΑ οι Φαντομάδες, οι χειριστές MIRAZ, οι χειριστές F-16… και επεκτείνεται ο ρατσισμός από τους αξιωματικούς και στους Υπαξιωματικούς και πάει λέγοντας….. ανάλογα με τον αρχηγό και η αντίστοιχη τάση ρατσισμού από τους υπόλοιπους εκλεκτούς και άριστους…. που έχουν καταλάβει τις υπόλοιπες θέσεις εξουσίας με πολιτικά κριτήρια και ελέγχουν με αυτόν τον τρόπο και όλους τους υφιστάμενους που ακολουθούν ως χαμαιλέοντες τους αρχηγούς, γιατί εάν δεν κρυφτούν και δεν αλλάξουν χρώμα….. θα κυριαρχήσουν οι τάσεις ρεβανσισμού και θα πάνε σπίτι τους, να πίνουν το πρωινό καφεδάκι τους εκεί!!!!

Οι αρχηγοί θα ψηφίσουν για να παραμείνουν αρχηγοί και οι λοιποί χαμαιλέοντες θα ακολουθήσουν αυτούς για να τους πάρουν τη θέση με την πρώτη ατυχία ή στραβοπάτημα, γιατί έτσι γίνεται όλα αυτά τα χρόνια και δεν πρέπει…. δεν είναι δυνατόν να γίνει διαφορετικά, γιατί το πολιτικό σύστημα πάντοτε επιβράβευσε και προστάτευσε όλους αυτούς που αναμίχθηκαν από πολύ νωρίς με τα πολιτικά κόμματα ("Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει") και αδιαφόρησε παντελώς για όλους αυτούς που πίστεψαν στους προϊσταμένους τους και δεν αναμίχθηκαν με την πολιτική, γιατί έτσι έπρεπε να πράξουν για να είναι αμερόληπτοι κατά την άσκηση της διοικήσεως στις μάχιμες μονάδες και επιτελεία μάχιμων Σχηματισμών….. γιατί στο εσωτερικό και στη βάση κατοικοεδρεύουν οι δικοί μας άνθρωποι…. τα δικά μας παιδιά… που θα ψηφίσουν τους αρχηγούς για να παραμείνουν στις θέσεις τους !!!!

Σε ότι αφορά στο τι θα ψηφίσουν όλοι οι υπόλοιποι (χαμηλόβαθμοι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί) που δεν έχουν βιώσει τον ρατσισμό και τις εγωκεντρικές συμπεριφορές των αρχηγών, βλέποντας και παρακολουθώντας ως ένα άλλο Κολοσσιαίο της Ρώμης, τις σφαγές ικανότατων στελεχών -που τους αποδέχονταν για τις ιδέες τους και θα τους ακολουθούσαν και στην μάχη- να απομακρύνονται με συνοπτικές και κατάπτυστες διαδικασίες, γιατί κάνουν κακό σε όλους αυτούς (τους χαμαιλέοντες) που υπηρέτησαν με πίστη και αφοσίωση τις ιδέες τους αλλάζοντας μέχρι και 3 πολιτικά κόμματα για το καλό τους (τραγούδι του Γιάννη Μηλιώκα), εεεεεε όλοι αυτοί είναι αδιάφοροι για τις εκλογές, απογοητευμένοι για τις αλλαγές που περίμεναν και δεν έγιναν, καχύποπτοι για ότι ακούνε και φοβισμένοι μήπως απολυθούν και βρεθούν στο δρόμο….με αποτέλεσμα είτε δεν θα ψηφίσουν είτε θα ψηφίσουν αυτόν που θα τους υποδείξει κάποιος φίλος τους χαμαιλέοντας για να αισθανθούν κάποια μορφής προστασία και μπορέσουν να κλείσουν μάτι, γιατί οι λογαριασμοί και οι υποχρεώσεις… έχουν αποχρώσεις του γκρί…..

Εκεί τερματίστηκε και η κουβέντα μας, γιατί πλέον όλοι μας συνειδητά… δεν θέλουμε πλέον να δίνουμε συνέχεια στο λόγο και να ακούμε…. αλλά να βλέπουμε έργα και πράξεις…. Μικρές και μεγάλες που θα δώσουν το εγκεφαλικό έναυσμα ότι κάτι άλλαξε ή θα αλλάξει σε σχέση με το παλιό και φθαρμένο…..

Αυτά είπε ο Νίκος, έτσι είδε τα πράγματα μέσα από την οπτική γωνία του έμπειρου Αξιωματικού. Έτσι είδε και την κουβέντα, η οποία έλαβε χώρα πολύ λίγο πριν το νέο εκλογικό αποτέλεσμα, αυτό που θα προκύψει από τις εκλογές της 20^ης Σεπτέμβρη 2015. Ένας καφές με φίλους, μόνο που εκείνοι ήσαν επίσης ειδικών δεξιοτήτων. Κοινωνιολόγος ο ένας, δικηγόρος ο άλλος. Και πράγματι το ερώτημα είχε τεθεί, έτσι όπως γράφηκε και η απάντηση έδωσε ένα συγκεκριμένο στοιχείο έκπληξης και μια νότα ποιητικής αδείας:

Χαμαιλεονταρισμός.

Ο δικηγόρος, ο Θάνος, το άκουσε και δεν το διόρθωσε, πώς θα μπορούσε άλλωστε; Ήταν πιο εύστοχος ο χαρακτηρισμός από ο,τιδήποτε άλλο έχει ειπωθεί για τους άκαπνους αστεράτους, οι οποίοι δεν το πήραν ποτέ πάνω τους. Και όχι, ο Θάνος δεν ήθελε την επέμβαση του στρατού! Δεν τον ενδιέφερε ο γύψος, ούτε αυτόν, ούτε κανέναν από τους τρεις της παρέας. Αλλά αυτός ο καημένος ο λαουτζίκος τι έφταιγε, που είχε μείνει στις ένδοξες μέρες του πρώτου παγκοσμίου; Ή εξαίρεση φτιάχνει τον κανόνα, έτσι λένε, αλλά στην περίπτωση των λίγων ικανών, όταν το ζητούμενο είναι να υπάρχουν αστοχίες της τάξης του 5%, είναι πρόβλημα κι ένδειξη.

Ο Θάνος κρατάει και μια κουβέντα που άκουσε προ διετίας, ειπωμένη από ένα βλακίστατο (στο νου) δάσκαλο (στο επάγγελμα), ο οποίος θεωρούσε ότι ανήκε στην καστα των εκκολαπτόμενων όρνεων, συγγνώμη πολιτικών: Νεκροφάγος και νεκρολάγνος πολιτικά ο ανεκδιήγητος, είχε πει τότε ότι το σύστημα του επιφύλασσε θεσούλα, επειδή χρειάζονταν ανθρώπους σαν κι εκείνον. Παρέλειψε μόνον ο κουτοπόνηρος να αναφέρει ότι παρακαλούσε τον έναν και τον άλλον τυχάρπαστο, προκειμένου για μια αναφορά του ονόματός του στις λίστες.

Το σύστημα έχει δικλείδες ασφαλείας, προκειμένου η δίκαιη λαϊκή οργή να εκφραστεί μέσα από εκτονωτικές διαδικασίες, όπως οι εκλογές. Αλλάζει ο Μανολιός, βάζει τα ρούχα του αλλιώς και γίνεται η δουλειά. Κάποτε αλλάζανε απλώς το κάδρο στον τοίχο.

Το ζητούμενο είναι η μνήμη. Κι όποιος θυμάται να απαριθμήσει τρεις πράξεις ηρωισμού την τελευταία επταετία, ξέρει και να απαντήσει και στο ερώτημα της δικής του ζωής, στρατιωτικός ή μη.

Από Υπουργίας Άννας Διαμαντοπούλου και εντεύθεν, αλλά και από λίγο νωρίτερα ίσως, είχε προωθηθεί μια «αντι-κοινωνιολογική» θέση – στάση. Έφτασε η ανεκδιήγητη θιασώτης του αναρχοληστρικού καπιταλισμού, της Γερμανικής πολιτικής δηλαδή, να αποπειραθεί να απολύσει όλους τους κοινωνιολόγους στην Ελλάδα. Ευσεβής πόθος, όσο και ανεκπλήρωτος. Σημείωση άσχετη ή σχετική.

Με το Θάνο θέσαμε το ερώτημα στο Νίκο, επειδή οι ίδιοι, με μια διάθεση μάλλον χαλαρής προσέγγισης θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι ένστολοι θα ψηφίσουν “όπως όλοι οι υπόλοιποι συμπολίτες μας”. Θα πάνε, δηλαδή, στο εκλογικό τμήμα, θα δώσουν την ταυτότητά τους για να εντοπίσει ο δικαστικός αντιπρόσωπος το όνομά τους στους γενικούς εκλογικούς καταλόγους, θα πάρουν τα ψηφοδέλτια όλων των κομμάτων, θα μπουν στο παραβάν, θα βγουν από το παραβάν και θα ρίξουν τον σφραγισμένο φάκελο με το ψηφοδέλτιο στην κάλπη. Mission accomplished. Άλλος ένας “ένστολος” που συμμετείχε στην εκλογική διαδικασία όπως όλοι οι άλλοι συμπολίτες μας.

Είχαμε όμως και οι δυο κατά νου ότι τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά – ούτε τώρα, πόσο μάλλον τώρα.

Στην ερωτηματική πρόταση “πώς θα ψηφίσει ο στρατός στις εκλογές” το ερωτηματικό “πώς” έχει διττή νοηματική διάσταση. Από τη μία παραπέμπει στα κριτήρια, βάσει των οποίων ο ένστολος θα σκεφτεί, προβληματιστεί και αποφασίσει ποιο κόμμα θα επιλέξει να ψηφίσει και από την άλλη παραπέμπει στην νομικά προσδιορισμένη τυπική διαδικασία των εκλογών, ώστε οι ένστολοι να μπορέσουν να ψηφίσουν.

Όσον αφορά στην πρώτη διάσταση του “πώς”, μια απάντηση έχει ήδη δοθεί και δεν θα σχολιάσω επ’ αυτού ούτε θα επεκταθώ.

Κατά την άποψή μου, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η μέθοδος που το “σύστημα” χρησιμοποιεί ώστε όλα τα χρόνια της μεταπολίτευσης, ανεξάρτητα από τα κριτήρια και τις απόψεις των εκλογικών υποκειμένων, το αποτέλεσμα της κάλπης στους ένστολους να εμφανίζει μια αξιοζήλευτη για την στατιστική επιστήμη διαχρονική σταθερότητα.

Το μυστικό της επιτυχίας έχει όνομα και λέγεται “Ειδικοί Εκλογικοί Κατάλογοι” στους οποίους εγγράφονται οι στρατιωτικοί που υπηρετούν στις Ένοπλες Δυνάμεις ή στο Λιμενικό και το προσωπικό της Ελληνικής Αστυνομίας και του Πυροσβεστικού Σώματος. Όλοι αυτοί, μετά την εγγραφή τους στους Ειδικούς Εκλογικούς Καταλόγους, ψηφίζουν στον τόπο που υπηρετούν και όχι στον τόπο του οποίου στους εκλογικούς καταλόγους είναι εγγεγραμμένοι.

Σε κάθε εκλογική διαδικασία, με σχετική εγκύκλιο του Υπουργού Εσωτερικών, προσδιορίζεται η διαδικασία σύνταξης των ειδικών εκλογικών καταλόγων, προώθησής τους στον Πρόεδρο Πρωτοδικών της κάθε εκλογικής Περιφέρειας για επικύρωση, προώθησής τους τέλος στην περιφερειακή ενότητα της έδρας του νομού για να γίνει η κατανομή των εκλογέων στα διάφορα τμήματα.

Άξιο λόγου είναι το γεγονός ότι η εγγραφή ενός ένστολου στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους δεν αποτελεί λόγο αυτόματης διαγραφής του ίδιου ένστολου από τους εκλογικούς καταλόγους στους οποίους ήταν αρχικά εγγεγραμμένος. Για την ακρίβεια δεν διαγράφεται ποτέ από τους γενικούς εκλογικούς καταλόγους. Ο νόμος δίνει τη δυνατότητα στον ένστολο να ψηφίσει είτε στον τόπο που υπηρετεί (προϋπόθεση η εγγραφή του στους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους) είτε στον τόπο συμφερόντων του στους γενικούς εκλογικούς καταλόγους του οποίου είναι εξ αρχής εγγεγραμμένος. Φυσικά και δεν του δίνει την επιλογή να αξιοποιεί ταυτόχρονα και τις δύο δυνατότητες, να ψηφίζει με βάση και τους γενικούς και τους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους.

Και ενώ η σχετική νομοθεσία προβλέπει τη διαδικασία αποφυγής πιθανών παρατυπιών, το ερώτημα που προκύπτει είναι “ποια είναι η προσδιορισμένη από το νόμο διαδικασία ελέγχου πιθανών παρατυπιών;”

Με έκπληξη διαπίστωσα... καμία. Επαφίεται στο ηθικό (και όχι κομματικό) ανάστημα του κάθε ένστολου ψηφοφόρου να μην αξιοποιήσει και τους δύο εκλογικούς καταλόγους. Προσπάθησα, μέσω μιας προσεκτικής αναζήτησης στο διαδίκτυο, να εντοπίσω αναφορά σε έλεγχο, μετά τη διεξαγωγή εκλογών, των ειδικών εκλογικών καταλόγων και αντιπαραβολής τους με τους γενικούς εκλογικούς καταλόγους αλλά…. εις μάτην. Οι ειδικοί εκλογικοί κατάλογοι συντάσσονται πριν τις εκλογές αλλά δεν ελέγχονται μετά από αυτές. Ποτέ δεν ελέγχθησαν μετά τις εκλογές. Τουλάχιστον μέχρι αυτές που έρχονται.

Ποιος ξέρει, ίσως μετά τον πρόσφατο έλεγχο και εκκαθάριση των γενικών εκλογικών καταλόγων από τους αποδημήσαντες από χρόνων εις Κύριον να ήρθε η σειρά των ειδικών εκλογικών καταλόγων να ελεγχθούν και να εκκαθαριστούν και να ξαναβρεί η στατιστική επιστήμη την εφαρμογή της και στο target group των Ενόπλων Δυνάμεων, του Λιμενικού, της Ελληνικής Αστυνομίας και του Πυροσβεστικού Σώματος.

Ίσως, μετά τον σχετικό έλεγχο, η προσωπική επιλογή τού κάθε ένστολου υπέρ της μιας ή της άλλης πολιτικής παράταξης να μην μπορεί να γίνει αντικείμενο “αξιοποίησης” από το “σύστημα” των εκλογών μέσω του διπλασιασμού της.

Συνεπώς, το ερώτημα “πώς” θα ψηφίσουν οι στρατιωτικοί μένει να απαντηθεί μετά τις εκλογές όταν και θα μπορεί να ελεγχθεί η νομοτυπική διαδικασία που ακολουθήθηκε.

Ο δικηγόρος έχει να παρατηρήσει επ’ αυτού μια παραδοξότητα, ή – ίσως – ένα ζητούμενο: την ποσότητα, και στατιστικά και επί του παραγομένου αποτελέσματος, παρατήρηση η οποία γεννά άλλο ένα ερώτημα:

Πόσοι είναι, τέλος πάντως αυτοί οι ένστολοι, που ξεπερνούν τους αγρότες, τους εργάτες, τους δημοσίους υπαλλήλους σε ενδιαφέρον, αφού σε όγκο σίγουρα δεν τους ξεπερνούν.

Μια πρώτη θέση είναι η «μαζικότητα» της εκπεφρασμένης ψήφου, όπως ειπώθηκε από το Νίκο, μια δεύτερη είναι αυτή της «ενοποίησης» της πρόθεσης, όπως αυτή αποτυπώνεται στους ειδικούς καταλόγους - τη θέση του Κωνσταντίνου - και ορίζεται από κουκιά βγαλμένα από το σακί.

Πειθαρχία, κύριοι, πειθαρχία.

Κι όπως είπε και ο σεναριογράφος του χαρακτήρα του Φερμπ, «Το σύμπαν διαστέλλεται. Μέσα σε τι;»

* Γράφουν οι Νίκος Χαντιώνας, Κωνσταντίνος Νάκκας & Θάνος Αθανασιάδης

[Δημοσιεύθηκε στο OnAlert]

Διαβάστε Περισσότερα »

Με χωρίς Πρόεδρο *

Μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 και το ηχηρό 62% του Ελληνικού Λαού υπέρ του “ΟΧΙ” ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, υπέβαλε την παραίτησή του από τη θέση του Προέδρου του κόμματός του διορίζοντας ως Αντιπρόεδρο και προσωρινό Πρόεδρο του κόμματος (αν και δεν προβλέπεται η θέση “προσωρινού Προέδρου” από το καταστατικό της ΝΔ)  τον εκλεκτό του, Βαγγέλη Μεϊμαράκη.

Συγκεκριμένα, το καταστατικό της ΝΔ (άρθρο 9, παρ. 2.8) ορίζει ότι ο Πρόεδρος του κόμματος "Μπορεί να ορίζει έναν ή περισσότερους Αντιπροέδρους του Κόμματος, στους οποίους μπορεί να αναθέτει την προσωρινή αναπλήρωσή του όταν κωλύεται, την εποπτεία και τον συντονισμό ειδικότερων τομέων ευθύνης που καθορίζει ο ίδιος, καθώς και κάθε άλλη, κατά την κρίση του, αρμοδιότητα".

Το άρθρο 10 του ίδιου καταστατικού προσδιορίζει με λεπτομέρεια τη διαδικασία εκλογής νέου Προέδρου η οποία διενεργείται υπό την εποπτεία και ευθύνη της Κεντρικής Εφορευτικής Επιτροπής (Κ.ΕΦ.Ε.), η οποία επικουρείται στο έργο της από Νομαρχιακές Εφορευτικές Επιτροπές, Εφορευτικές Επιτροπές Εκλογικών Τμημάτων και Επιτροπές Ψηφολεκτών ανά κάλπη του κόμματος.

Στο ίδιο άρθρο, στην παράγραφο 19 αναφέρεται ότι "Ο απερχόμενος Πρόεδρος συνεχίζει να ασκεί τα καθήκοντά του έως την εκλογή του νέου Προέδρου. Αν αυτό δεν είναι δυνατό, καθήκοντα Προέδρου ασκεί προσωρινά ο Αντιπρόεδρος."

Σε συνεδρίασή της, στα τέλη Ιουλίου, η Εκτελεστική Γραμματεία και το Πολιτικό Συμβούλιο της ΝΔ αποφάσισε ομόφωνα η εκλογή νέου Προέδρου να γίνει, όχι στις 30 Αυγούστου που ήταν η αρχική πρόταση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, αλλά τον Ιούνιο του 2016 (!) όταν ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ εξέλεξαν νέο Πρόεδρο σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα.

Συνάγεται από τα παραπάνω ότι:

1. Ο κος Σαμαράς είναι ο νόμιμα εκλεγμένος Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας που έχει υποβάλει την παραίτησή του χωρίς να έχει εκλεγεί ο νέος Πρόεδρος του κόμματος.
2. Ο κύριος Μεϊμαράκης είναι ο νόμιμα εκλεγμένος Αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας.
3. Η Νέα Δημοκρατία δεν έχει δεύτερο Αντιπρόεδρο.
4. Ο κος Μεϊμαράκης δεν είναι κατά το καταστατικό ο νόμιμα εκλεγμένος Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας.
5. Ο κος Μεϊμαράκης ασκεί καθήκοντα Προέδρου μέχρι την προβλεπόμενη από τις διατάξεις του καταστατικού της ΝΔ εκλογή νέου Προέδρου.
6. Νέος Πρόεδρος θα εκλεγεί τον Ιούνιο του 2016.

Γιατί όμως η ιστορική αυτή παράταξη καθυστερεί έναν ολόκληρο χρόνο την εκλογή νέου Προέδρου;

Είναι μόνο θέμα εσωτερικών συσχετισμών στη μάχη για την διαδοχή, "ευθύνης έναντι της Πατρίδας σε μια πολύ δύσκολη περίοδο για την ευρωπαϊκή της προοπτική" ή κάτι περισσότερο;

Με την απόφαση τού Πρωθυπουργού για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες το θέμα του νόμιμου Προέδρου της ΝΔ αποκτά πέρα από φιλολογικό - δημοσιογραφικό ενδιαφέρον (δικό τους κόμμα είναι, ό,τι θέλουν κάνουν και λογαριασμό δεν δίνουν) και εθνικό καθώς στο όνομα μιας παράταξης και ενός προγράμματος θέσεων διεκδικεί την ψήφο του Ελληνικού Λαού για να κυβερνήσει.

Την 21η Σεπτέμβρη οι κάλπες θα έχουν αποκαλύψει τα κόμματα που θα εκπροσωπήσουν τον Ελληνικό Λαό στο Εθνικό Κοινοβούλιο και την δύναμή τους σε έδρες. Αν επαληθευτούν οι προβλέψεις των δημοσκοπήσεων, σύμφωνα με τις οποίες δεν θα υπάρξει κόμμα που θα επιτύχει αυτοδυναμία, ο σχηματισμός κυβέρνησης θα είναι υπόθεση συνεργασιών κομμάτων. Η διαδικασία που τότε θα ακολουθηθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι η γνωστή σε όλους μας διαδικασία των διερευνητικών εντολών. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με βάση το Σύνταγμα, έχει την υποχρέωση να δώσει την εντολή διερεύνησης δυνατότητας σχηματισμού Κυβέρνησης στους αρχηγούς των τεσσάρων πρώτων κομμάτων, συνεπώς και στον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας.

Είναι, όμως, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης νομοτυπικά ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας απουσία συνεδριακής απόφασης εκλογής του σύμφωνα με το καταστατικό του κόμματος;

Θεωρητικά συζητώντας, στην περίπτωση που μετά τις εκλογές και κατά τη διαδικασία των διερευνητικών εντολών, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης δηλώσει αδυναμία άσκησης των Προεδρικών του καθηκόντων ποιος θα είναι αυτός που θα τον διαδεχθεί, ποιος θα λάβει την εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης αφού δεν έχει οριστεί άλλος Αντιπρόεδρος; 

Έχει την δυνατότητα από το καταστατικό του κόμματος να ορίσει, ως Αντιπρόεδρος, νέο Αντιπρόεδρο; 

Μήπως στην περίπτωση αυτή εμφανιστεί στο προσκήνιο ο παραιτηθείς Πρόεδρος Αντώνης Σαμαράς καθώς η παραίτησή του δεν είναι αποτέλεσμα αμφισβήτησής του κατά το άρθρο 10 του καταστατικού του κόμματος αλλά προσωπική του επιλογή η οποία ανά πάσα στιγμή θα μπορούσε να ανακληθεί “υπό την πίεση των καιρών” και το “συμφέρον της Πατρίδας” (όπως ήδη είπαμε δικό τους είναι το κόμμα, ό,τι θέλουν κάνουν);

Εν τέλει, ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης παίζει τον ρόλο τού μεταβατικού προέδρου στην πορεία του κόμματος προς την εκλογή νέου Προέδρου ή τον ρόλο του μεταβατικού Προέδρου ώστε να επιστρέψει την κρίσιμη στιγμή για τα συμφέροντα των δανειστών ο Αντώνης Σαμαράς -που οι δεξιοί ψηφοφόροι αντιμετωπίζουν ως κόκκινο πανί- στην εξουσία;

Φίλε ψηφοφόρε,

Μπορείς ελεύθερα να ψηφίσεις την 20η Σεπτέμβρη τη Νέα Δημοκρατία του λαϊκού, και πολλά βαρύ, Μεϊμαράκη. Είναι πιθανό, όμως, την 21η να φορτωθείς, για μια ακόμη φορά, τον YesMan, τον καλύτερο φίλο των Σόιμπλε και Μέρκελ, τον πιο ένθερμο υποστηρικτή των αντιλαϊκών μνημονίων, τον διψασμένο για εκδίκηση Αντώνη Σαμαρά. Και αυτή την φορά θα θελήσει να ολοκληρώσει με μεγαλύτερο μένος το έργο που το 2012 είχε αναλάβει από το ΠΑΣΟΚ και εσύ με την ψήφο σου την 25η Γενάρη του 2015 εμπόδισες.

Η επιλογή δική σου. Οι επιπτώσεις της όλων μας.

Δεν ξεχνώ. Δεν συγχωρώ. Δεν σιωπώ.

*Του Κωνσταντίνου Νάκκα

Διαβάστε Περισσότερα »

Και εγένετο…Λαϊκή Ενότητα! *

Και είπεν ο «who knows»∙ γενηθήτω Λαϊκή Ενότητα∙ και εγένετο Αποστασία.

(Γένεσις 1,3)

Εν τέλει, μετά από χρόνια αντιπολίτευσης εντός του ΣΥΡΙΖΑ, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ανέβηκε στον θρόνο που ο ίδιος δημιούργησε για τον εαυτό του και εξ αυτού του λόγου δικαιωματικά του ανήκει. Στο όνομα της σωτηρίας της Χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ (άκουσον άκουσον), που όπως διατείνεται πρόδοσε την αριστερά και δικαίωσε τη δεξιά, ίδρυσε εν μια νυκτί νέο κόμμα, δίνοντας νομική υπόσταση σε αυτό που τόσα χρόνια λειτουργούσε μέσα στο κόμμα του Συνασπισμού, του μετέπειτα ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και σήμερα ΣΥΡΙΖΑ.

Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει άλλωστε όταν, ερχόμενος αντιμέτωπος με την αριστερή του συνείδηση, κλήθηκε να υποστηρίξει μια νέα δανειακή σύμβαση (με διαφορετικούς συμβαλλόμενους και όρους από τις προηγούμενες) συνοδευόμενη από ένα νέο μνημόνιο κατανόησης; Έπραξε αυτό που θα έπραττε κάθε γνήσιος και όχι γιαλατζι αριστερός, ακολούθησε τη συνείδησή του πρωτάσσοντας πάνω από όλους και όλα το συμφέρον τού Ελληνικού Λαού και όχι την ιδεολογία των βιβλίων τού παρελθόντος και τις όποιες αρχηγικές του φιλοδοξίες (άλλωστε και μέχρι τότε αρχηγός ήταν του κόμματός του εντός του κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ). Διαφοροποιήθηκε ανοιχτά με την στρατηγική του πρωθυπουργού, παραιτήθηκε από την υπουργική του θέση, υπέβαλε σε δημοσία κρίση την πολιτική του παρουσιάζοντας στο Ζάππειο τις άμεσες ενέργειες υλοποίησής της, παραιτήθηκε αυτός και οι συν αυτώ σύντροφοί του από την βουλευτική τους έδρα σεβόμενοι το καταστατικό δεοντολογίας που προεκλογικά είχαν όλοι υπογράψει και ίδρυσαν έναν νέο πολιτικό φορέα ζητώντας την στήριξη της κοινωνίας ώστε δια της εκλογής τους στην Βουλή να υλοποιήσουν από θέση ευθύνης την «καθαρή» πολιτική τους.

Τι άλλο θα μπορούσε, δηλαδή, να κάνει ένας έντιμος πολιτικός της αρστεράς με μακρά πορεία στα αριστερά κόμματα, στην πολιτική και στους κοινωνικούς αγώνες;

Πώς; Τι είπατε; Δεν λειτούργησε έτσι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης; Αυτός έριξε τον Τσίπρα; Δεν είχε έτοιμη άμεσα υλοποιήσιμη πρόταση πέρα από το βιβλίο του Λαπαβίτσα; Δεν παραιτήθηκε από την έδρα του όπως είχε κάνει ο Σαμαράς όταν «έριξε» τον Μητσοτάκη;

«Ουάου!!!!», όπως θα έλεγε και ο Γιάνης με το ένα «ν» και το τεράστιο εγώ που θα το ζήλευε ακόμη και ο Μπένι.

Δεν μπορώ ακόμη να πιστέψω ότι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης δεν παραιτήθηκε από την έδρα του. Ακόμη και ο τεράστιος Αντώνης Σαμαράς είχε το πολιτικό ήθος (για το 1993 μιλάμε) να παραιτηθεί από βουλευτής πρiν «ρίξει» την Κυβέρνηση Μητσοτάκη δια του αντ’ αυτού Συμπιλίδη. Μου προκαλεί έκπληξη πώς αυτός ο πολιτικός άνδρας, ο Λαφαζάνης, παράδειγμα ιδεολογικής, πολιτικής και ηθικής συνέπειας έκανε κάτι τέτοιο. Θα είχε μάλλον τον λόγο του…

Και αυτός δεν είναι άλλος από το να «ρίξει» εκ των έσω την πρώτη αριστερή κυβέρνηση, στην οποία ο ίδιος και κορυφαία [sic] στελέχη του κομμάτος του μετείχαν, τοποθετούμενοι σε κορυφαίες θέσεις ευθύνης από τον άνθρωπο που σήμερα αποκαλούν προδότη.

Ήταν η ίδρυση του κόμματος της Λαϊκής Ενότητας από τον Λαφαζάνη μια κίνηση που υπογαρεύτηκε από τις ανάγκες των καιρών ή μια κίνηση σχεδιασμένη από καιρό;

Η απάντηση σήμερα φαντάζει εύκολη, αρκεί να εξετάσουμε τη στάση που κράτησαν τα μέλη της Πλατφόρμας στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια.

Στο ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξαν να μην καταργηθούν οι συνιστώσες ώστε να μετατραπεί το κόμμα σε ένα σύγχρονο ενιαίο ευρωπαϊκό κόμμα (για να μην χάσουν τις θέσεις τους λένε οι κακοπροαίρετοι, για να μην αφομοιωθούν ως ίσοι μεταξύ ίσων λένε κάποιοι άλλοι) αλλά δεν αποχώρησαν από τον πολιτικό φορέα που δεν τους εξέφραζε.

Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης το καταψήφισαν ως «λίγο» αλλά δεν αποχώρησαν από το κόμμα το οποίο το υιοθέτησε.

Τη συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ την επέκριναν σφόδρα κατηγορόντας τον Πάνο Καμμένο ως ακροδεξιό αλλά και πάλι ούτε από την Κυβέρνηση, ούτε από το κόμμα αποχώρησαν.

Στην Κυβέρνηση που δημιουργήθηκε συμμετείχαν από θέσεις Υπουργών και Υφυπουργών, παρά τις αντιρρήσεις τους για την στρατηγική της διαπραγμάτευσης που ακολουθήθηκε, χωρίς και πάλι να παραιτηθούν από τις υπουργικές τους θέσεις.

Από τις υπουργικές τους θέσεις εργάστηκαν, όπως υποστηρίζουν, υπέρ των συμφερόντων του Ελληνικού Λαού και στη βάση του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ, με το οποίο διαφωνούσαν (ψήφιζαν παρών στις κομματικές επιτροπές) αλλά δεν έχουν να επιδείξουν συγκεκριμένο έργο, θετικές για το δημόσιο συμφέρον αποφάσεις, συμφωνίες με διεθνείς «παίχτες» που θα αποτελούσαν τον «άλλο δρόμο» που επαγγέλλονται για την έξοδο από την κρίση.

Τελικά τι ήταν αυτό που έκαναν όλα αυτά τα χρόνια μέχρι να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ Κυβέρνηση;

Κέρδιζαν χρόνο, εκμεταλευόμενοι την όλο και αυξανόμενη εμπιστοσύνη του ελληνικού Λαού στον Τσίπρα, ώστε ο ΣΥΡΙΖΑ να γίνει Κυβέρνηση και να υλοποιήσουν από θέση ευθύνης τις πολιτικές τους και τους στόχους τους.

Τι ήταν αυτό που έκαναν, ειδικά το εξάμηνο της διακυβέρνησης της Χώρας από την πρώτη αριστερή Κυβέρνηση;

Κέρδιζαν χρόνο μέσα από την απραξία τους –ούτε αποφάσεις λάμβαναν, ούτε σχέδιο άμεσα υλοποιήσιμο είχαν συντάξει– για να βρουν την κατάλληλη ευκαιρία να υλοποιήσουν το σχέδιο τους για πλήρη πολιτική αυτονόμηση. Με την τακτική τους αυτή σαμπόταραν εν τοις πράγμασι κάθε προσπάθεια του Τσίπρα να κυβερνήσει, να επιτύχει την καλύτερη δυνατή συμφωνία και να οργανώσει την παραγωγική ανασυγκρότηση της Χώρας.

Εκμεταλεύτηκαν τις δημοκρατικές διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ και το ενωτικό πνεύμα του Πρόεδρου για να διατηρηθούν «μέσα στα πράγματα» ώστε να «χτυπήσουν» εκ των έσω την κατάλληλη στιγμή.

Η ευκαιρία τους δόθηκε. Και για να είμαστε ακριβείς, την ευκαρία την δημιούργησαν. Προέταξαν το ιδιωτελές τους συμφέρον για επιβίωση στη πολιτκή σκηνή ένατι του εθνικού συμφέροντος της διάσωσης της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας από την άμεση και άτακτη χρεοκοπία. Δεν εντιμετώπισαν την συμφωνία για τη νέα δανειακή σύμβαση ως αποτέλεσμα ωμού εκβιασμού από τους δανειστές και απαρραίτητη προϋπόθεση για την σταθεροποίηση της οικονομίας και την παραγωγική ανασυγκρότηση της Χώρας αλλά ως απειλή για την πολιτκή τους επιβίωση καθώς η υλοποίηση της συμφωνίας με στόχο την παραγωγική ανασυγκρότηση της Χώρας θα τους εξαφάνιζε από τον πολιτικό χάρτη. Επέλεξαν να αποσύρουν την εμπιστοσύνη τους στον Τσίπρα, γράφοντας στα παλιότερα των υποδυμάτων τους τα ποσοστά των εκλογών του Γενάρη και του δημοψηφίσματος του Ιουνίου, αντί να τον στηρίξουν στην πιο δύσκολη περίοδο για την ελληνική κοινωνία. Και αυτό γιατί; Διότι ο Τσίπρας, σε μια πραγματικότητα που είχε διαμορφωθεί επί 5 χρόνια από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και υπό κατάσταση εκτάκτου ανάγκης λόγω capital controls, δεν έθεσε τη δεδομένη χρονική στιγμή το θεωρητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ άνω της επιβίωσης του Ελληνικού Λαού.

Να με συγχωρείτε κύριοι και κυρίες της Λαϊκής Ενότητας αλλά η στάση σας ούτε αριστερή είναι, ούτε ιδεολογικές αφετηρίες έχει, ούτε από πατριωτισμό διέπεται.

Την κομματική σας, και όχι την πολιτική (πολιτικό λόγο πάντα είχατε), επιβίωση επιδιώκετε εκμεταλευόμμενοι την αγωνία του Ελληνικού Λαού για ένα καλύτερο Αύριο χωρίς να λαμβάνετε καθόλου υπόψη σας την δύναμη της πραγματικότητας που έχουν δημιουργήσει στη Χώρα μας οι προηγούμενες δανειακές συμβάσεις.

Ακούω μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ηγετικά του στελέχη, να μιλάνε για εμφύλιο στην αριστερά, για ανύποτη στεναχωρία για τις εσωκομματικές εξελίξεις, λες και αυτό είναι το κυρίαρχο θέμα που αποσχολεί τον ελληνικό λαό, λες και ενδιαφέρει τους συμπολίτες μας, που περιμένουν από εμάς αποφασιστικότητα, ελπίδα και όραμα για το Αύριο που έρχεται αγριεμένο κατά πάνω μας, ο συναισθηματικός μας κόσμος.

«Σιγά μην κάτσω να σκάσω, σιγά μην κάτσω να κλάψω» έχω να πω επειδή το κόμμα μας καθάρισε από αυτούς που τόσα χρόνια το υπονόμευαν. Αλήθεια, ποιος πραγματικά πιστεύει ότι όλοι αυτοί είχαν θέση στον ΣΥΡΙΖΑ του 36% του Ελληνικού Λαού;

Το ότι, βέβαια, ένα μικρό ποσοστό του 3% (και όχι του 36%) του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ αποφάσισε να «ρίξει» την Κυβέρνηση είναι θέμα που απασχολεί τον Ελληνικό Λαό αλλά όχι χάριν της ενότητας της Αριστεράς αλλά λόγω της αναβολής της προσπάθειας που η Κυβέρνηση έχει ξεκινήσει για την ανάκτηση της Εθνικής μας Κυριαρχίας

«Μα η ρητορική που αναπτύσσει ο νέος πολιτικός φορέας έχει στοιχεία από την επιχειρηματολογία που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αναπτύξει από το 2010» θα αναρωτηθεί ο καλόπιστος αναγνώστης.

Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να υποστηρίζουν τον σωστό Στόχο λάθος άνθρωποι υιοθετώντας τα λάθος μέσα. Η επίκληση στον σωστό Στόχο δεν προσδίδει αξιοπιστία στα άτομα που τον επικαλούνται και πολύ περισσότερο δεν εξασφαλίζουν την καταλληλότητα και πολύ περισσότερο την αποτελεσματικότητα των μέσων που προτείνουν για την επίτευξή του.

Δεν θα πρέπει να υποτιμάμε τη δύναμη του «πραγματικού», όπως αυτό το «πραγματικό» έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια.

Η νέα πραγματικότητα, την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ με Πρόεδρο τον Τσίπρα καλείται να μετασχηματίσει, απαιτεί ρεαλιστικά μέσα για να αντιμετωπιστεί και ανθρώπους αποδεδειγμένα ικανούς (όχι απλά γνωστούς) και πρόθυμους να σηκώσουν το βάρος των αλλαγών που απαιτούνται σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής, ανθρώπους που δεν φυγομαχούν υπό το βάρος της ευθύνης, ανθρώπους που αντιλαμβάνονται και αποδεικνύουν με τις αποφάσεις τους ότι πάνω από το όποιο πρόσκαιρο κομματικό και ιδεολογικό συμφέρον υπάρχει το Εθνικό Συμφέρον και ο Ελληνικός Λαός.

Δεν ξεχνώ. Δεν συγχωρώ. Δεν σιωπώ.

Αντί επιλόγου

«Λαϊκή Ενότητα» το όνομα το νέου κόμματας. Προκλητικό.

«Ενότητα» ως συνθετικό ονόματος κόμματος που δημιουργήθηκε προκειμένου να διασπάσει ένα άλλο κόμμα, το οποίο είχε κάνει πράξη την ενότητα με τον μετασχηματισμό του από άθροισμα συνιστωσών σε ολότητα, στερώντας του την διακυβέρνηση της Χώρας παρά την υποστήριξη που έλαβε στις εκλογές του Γενάρη και στο δημοψήφισμα του Ιουλίου.

«Λαϊκή» μάλιστα «Ενότητα». Ένα κόμμα που δημιουργήθηκε από την ηγεσία του ώστε να αυτοστεγαστούν εκ του ασφαλούς τα προϋπάρχοντα μέλη του χωρίς καμία σύνδεση με την κοινωνία, εκτός φυσικά από τα παλαιοκομματικά της στελέχη στις κατά τόπους οργανώσεις μελών ανά την επικράτεια που δεν απηχούν στο ελάχιστο τις τοπικές κοινωνίες ούτε απολαμβάνουν την εμπιστοσύνη τους.

Και αυτό το λογότυπο με το αστεράκι και την ουρά του… Τα λαμπάκια του Χριστουγεννιάτικου δέντρου λείπουν μόνο για ολοκληρωθεί η εικόνα που σηματοδοτεί το χρονικό όριο επιβίωσης του νέου πολιτικού εγχειρήματος.

*Του Κωνσταντίνου Νάκκα

Διαβάστε Περισσότερα »

Are you ready? *

Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια όταν έσκασε η βόμβα στα χέρια του Σάββα Ξηρού. Αυτή ήταν η αρχή της σύλληψης μελών της 17 Νοέμβρη.

Στην επιτυχή ολοκλήρωση της σύλληψης των μελών της οργάνωσης σημαντικό ρόλο είχαν διαδραματίσει αστυνομικοί της Σκότλαντ Γιαρντ που, με το αγγλικό ψυχρό μάτι τους, είχαν μελετήσει διεξοδικά τα στοιχεία που είχε μέχρι τότε συγκεντρώσει η ελληνική αστυνομία.

Δεν θα ξεχάσω την έκπληξη που είχα νιώσει όταν μετά τη σύλληψη του Κουφοντίνα είδαν το φως της δημοσιότητας πληροφορίες ότι η ελληνικές αρχές τον παρακολουθούσαν για ένα διάστημα ως ύποπτο αλλά όχι για πολύ ώστε να τον συλλάβουν, διότι σε μια από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της οργάνωσης είχε πάει με το αυτοκίνητο των γονιών του. Θεωρήθηκε, έλεγαν οι πληροφορίες, υπέρ άνω υποψίας ακριβώς εξ αυτού του λόγου. Η αλήθεια ήταν μπρος στα μάτια τους αλλά, όπως συμβαίνει πάντα, πρέπει να απομακρυνθείς αρκετά από τον καμβά για να δεις όλη την αλήθεια που κρύβει ο πίνακας.

Οι Αγγλοι, αναλύοντας ψυχρά τα δεδομένα, χωρίς να δίνουν σημασία σε κρίσεις “κοινής λογικής” - είναι δυνατόν ένας τρομοκράτης να χρησιμοποιήσει το αυτοκίνητο του σε τρομοκρατική επίθεση - έκαναν απλά, αλλά αποτελεσματικά, τη δουλειά τους. Έκαναν αυτό που τώρα φαντάζει αυτονόητο. Είδαν τα γεγονότα.

Το περιστατικό αυτό από το πρόσφατο παρελθόν αποδεικνύει κατά τη γνώμη μου περίτρανα ότι τα γεγονότα είναι γεγονότα, αντικειμενικά μετρήσιμα ενώ οι αξιολογήσεις για αυτά παραμένουν αξιολογήσεις, υποκειμενικά προσδιορισμένες. Και ως αξιολογήσεις η τιμή αληθείας τους επανεκτιμάται και επαναπροσδιορίζεται με το πέρασμα του χρόνου και υπό το αδυσώπητο βάρος της αντικειμενικότητας των γεγονότων.

Στην πορεία της ζωής μας έρχεται, για όλους μας, η στιγμή που τα γεγονότα και οι αξιολογήσεις αναμετρούνται και επαναπροσδιορίζουν την ίδια μας την ύπαρξη. Μια αναμέτρηση σκληρή, μια σύγκρουση μετωπική.

Αυτή είναι η στιγμή που καλούμαστε να δούμε την αλήθεια, να αναλάβουμε την ευθύνη των προηγούμενων επιλογών μας και να αναγνωρίσουμε στον εαυτό μας το σωστό ή το σφάλμα τους. Το οφείλουμε στους γύρω μας αλλά πάνω από όλα το χρωστάμε στον εαυτό μας. Αν φυσικά θέλουμε να ζούμε στον πραγματικό κόσμο και όχι στο δημιούργημα της αυταπάτης μας.

Αυτή τη στιγμή είναι που πρέπει να αποδεχτούμε το παρελθόν με τα σωστά και τα λάθη του και να προχωρήσουμε με γενναιότητα στη ζωή αλλάζοντας το μέλλον.

Φαντάζει, στο πρώτο άκουσμα, παράλογη η διατύπωση “αλλάζοντας το μέλλον”. Εύλογα θα αναρωτηθείς, υποψιασμένε αναγνώστη, πώς αλλάζεις το μέλλον όταν δεν έχει ακόμη έρθει; Με δεδομένο ότι οι επιλογές τού παρελθόντος καθορίζουν το μέλλον μας και την εξέλιξή του πιστεύω ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, όταν συνειδητοποιήσουμε ποιες από αυτές ήταν λάθος, ποιες ήταν εμμονές και ποιες ενίοτε αλαζονικές.

Μπορούμε να επαναχαράξουμε το μέλλον μας όταν αποδεχτούμε το παρελθόν μας “παίρνοντας” τα απαραίτητα μαθήματα από αυτό και κάνουμε τις επιλογές μας για το αύριο.

Οι επιλογές μας είναι που μας καθορίζουν καθώς και η δύναμη μας να τις μετουσιώσουμε σε πράξη. Αυτές είναι που θα αλλάξουν τον μέλλον που είχε επιβάλλει το παρελθόν μας. Ο συνειδητός, υπό το φίλτρο της αυτοκριτικής μας, επαναπροσδιορισμός τους θα μας επιτρέψει να ζήσουμε.

Αυτή είναι η στιγμή που πρέπει, μακρυά από εμμονές και ευσεβείς πόθους, πλάνες και αυταπάτες να δούμε την αλήθεια κατάματα και να τραβήξουμε τον δρόμο της αλήθειας μας. Να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας και να ζήσουμε όπως εμείς επιλέξουμε και όχι όπως το παρελθόν μάς επιβάλλει.

Δύσκολος ο δρόμος; Αναμφισβήτητα. Αυτό όμως δεν αποτελεί και την απόδειξη ότι “έμαθα από τα λάθη μου” και “προχωράω” γιατί “αξίζει”; Τα δύσκολα άλλωστε, λένε, είναι για τους δυνατούς.

Δρόμος μοναχικός; Όχι απαραίτητα. Πολλοί τον έχουν διαβεί με μικρότερη ή μεγαλύτερη επιτυχία.

Θα τα καταφέρουμε; Ποιος ξέρει; Θα φανεί στο χειροκρότημα.

Αξίζει όμως σίγουρα η προσπάθεια. Η Ζωή είναι ωραία μόνο όταν την ζεις αληθινά.

Έφτασε η στιγμή να γελάσουμε στα μούτρα του παρελθόντος πριν να είναι αργά και μας χλευάσει το μέλλον κατάμουτρα.

Are you ready?

*Του Κωνσταντίνου Νάκκα

Διαβάστε Περισσότερα »

Ρουά Ματ *

Και ενώ οι διαπραγματεύσεις της νέας ελληνικής Κυβέρνησης φτάνουν στο πιο κρίσιμο σημείο τους, κάποιοι θα προτιμούσαν η κυβέρνηση Τσίπρα στην παρούσα φάση να τα παίξει «όλα για όλα», να κρατήσει σκληρή-άτεγκτη γραμμή, να διαπραγματευτεί χωρίς καμία υποχώρηση, κανέναν συμβιβασμό, να επιβάλει στους εταίρους μας την ελληνική λύση και να γίνει έτσι η Κυβέρνηση με τον μικρότερο χρόνο ζωής στη νεότερη ελληνική Ιστορία, να γίνει η επονομαζόμενη «αριστερή παρένθεση» που όλοι οι υποστηρικτές του παλαιού συστήματος επιθυμούν.

Αντί γι’ αυτό, η Κυβέρνηση Τσίπρα επέλεξε και πέτυχε να θέσει σε διαφορετική από πριν βάση τη διαπραγμάτευση με τους θεσμικούς εταίρους της Χώρας μας, συζητώντας για την κύρια δανειακή σύμβαση και όχι το μνημόνιο των εφαρμοστικών νόμων, επιδιώκοντας και, κατά πάσα πιθανότητα, κερδίζοντας παράταση της δανειακής σύμβασης για 4 μόνο μήνες με αντάλλαγμα την υιοθέτηση μέτρων που η ίδια θα αποφασίσει και οι θεσμικοί εταίροι μας θα επικυρώσουν.

Με την στρατηγική που ακολούθησε η ελληνική Κυβέρνηση πέτυχε από τη μία την κατάργηση εν τοις πράγμασι του μνημόνιου και των επιβαλλόμενων από την τρόικα μέτρων του και από την άλλη την επίσημη παραδοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ότι η εφαρμοζόμενες νεοφιλελεύθερες πολιτικές της λιτότητας τελείωσαν «με εντολή» του ελληνικού Λαού στις 25 Ιανουαρίου και ότι ένα νέο κεφάλαιο ανοίγει για την Ελλάδα με μία συμφωνία μεταβατικού χαρακτήρα και χρονικό ορίζοντα μερικών μηνών.

Με την κίνησή της αυτή και εφόσον υπάρξει συμφωνία την Καθαρά Δευτέρα, η ελληνική Κυβέρνηση κερδίζει τον απαιτούμενο χρόνο ώστε να υλοποιήσει μέρος των προεκλογικών της δεσμεύσεων ανακουφίζοντας πλήθος συμπολιτών μας από τις συνέπειες της μέχρι σήμερα ασκούμενης πολιτικής, να διαλευκάνει «σκοτεινές» υποθέσεις -κρίσιμες για τις μελλοντικές κινήσεις της-, να δρομολογήσει πρωτοβουλίες για λογιστικό έλεγχο του χρέους, να αξιοποιήσει την διακομματική επιτροπή για τις γερμανικές επανορθώσεις και να οργανώσει την οικονομική και κοινωνική ζωή της Χώρας για την «μάχη των μαχών» τού καλοκαιριού.

Ας μην ξεχνάμε ότι η συμφωνία που θα αποφασιστεί σήμερα είναι μεταβατική, έχει ημερομηνία λήξης και θα υπάρχει για τέσσερις μήνες ως αποτέλεσμα επιλογών της ελληνικής Κυβέρνησης και μόνο.

Ας μην βιαζόμαστε, λοιπόν, να βγάλουμε συμπεράσματα για τυχόν «κρυφές» προθέσεις της κυβέρνησης, για υπαναχώρησή της σε σχέση με τους προεκλογικούς στόχους που είχε θέσει και για τους οποίους είχε δεσμευτεί κερδίζοντας την εμπιστοσύνη του ελληνικού Λαού.

Δεν υπάρχουν «κρυφές» προθέσεις της ελληνικής Κυβέρνησης. Υπάρχει μόνο η νωπή λαϊκή εντολή για εθνική κυριαρχία.

Υπάρχουν, όμως, «κρυφές» ελπίδες και «ευσεβείς» πόθοι των δανειστών, των φιλομνημονιακών δυνάμεων εντός και εκτός Ελλάδας, που ακόμη υποστηρίζονται από τα ΜΜΕ της διαπλοκής, και όλων όσοι κυβέρνησαν την τελευταία πενταετία για δημιουργία ρήγματος στη σχέση εμπιστοσύνης Κυβέρνησης Τσίπρα-ελληνικού Λαού.

Κάποιοι φοβούνται για τις μέχρι πρότινος αφορολόγητες περιουσίες τους, κάποιοι για τις άδειες λειτουργίας των σταθμών τους, κάποιοι για τα δημόσια έργα που είχαν φωτογραφικά αναλάβει, κάποιοι άλλοι για τυχόν ποινικές ευθύνες που μπορεί να τους καταλογιστούν –η εσχάτη προδοσία δεν παραγράφεται από ό,τι γνωρίζω ούτε και το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος.

Όλοι αυτοί θέλουν να κλείσει γρήγορα η «παρένθεση» Τσίπρα και γι’ αυτό επιδιώκουν να κλονίσουν την εμπιστοσύνη που ο ελληνικός Λαός έχει στη νέα του Κυβέρνηση.

Η δύναμη όμως του ελληνικού λαού είναι αναγνωρισμένη και σεβαστή από την παρούσα Κυβέρνηση και αποτελεί το ισχυρό της διαπραγματευτικό «χαρτί», όπως αποδεικνύεται από την πορεία των διαπραγματεύσεων των τελευταίων ημερών. Είναι η δύναμη που θα επιβάλλει, εν ευθέτω χρόνω, τη Λύση υπέρ των ελληνικών συμφερόντων, υπέρ των Ελλήνων, υπέρ της Πατρίδας μας.

Στην πολιτική, όπως όλοι γνωρίζουμε, υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται και άλλα που γίνονται και δεν λέγονται.

Ας μην προτρέχουμε.

Αντί επιλόγου

Πολλοί είναι αυτοί που άκουσαν με ικανοποίηση τις δηλώσεις Γλέζου και πολλοί αυτοί που τις αντιμετώπισαν επικριτικά. Ο Γλέζος είναι Γλέζος και όταν αποφασίζει να μιλήσει υπηρετεί έναν Σκοπό.

Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν θα πρέπει να εντάσσουμε την κριτική του στο ίδιο τσουβάλι με τις δηλώσεις ολιγάριθμων πρώην συνιστωσών του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ που σήμερα δράττουν της ευκαιρίας να κάνουν αισθητή την παρουσία τους και να βγουν από την αφάνεια. Παρόλα αυτά ωφέλιμη και η (θετική ή αρνητική) κριτική τους, αρκεί να υπηρετεί τον εθνικό Σκοπό.

Η διαπραγμάτευση άλλωστε δεν είναι διαδικασία στατική αλλά δυναμική. Κατά τη διάρκειά της, σαν σε παρτίδα σκακιού, ο «μεγάλος παίχτης» αξιοποιεί κάθε ευκαιρία που προκύπτει αλλά και κάθε ευκαιρία που προκαλεί προς εξυπηρέτηση του Σκοπού, του Εθνικού Σκοπού.

Ρουά Ματ σε 4… μήνες.

Δεν ξεχνώ. Δεν συγχωρώ. Δεν σιωπώ.

*Του Κωνσταντίνου Νάκκα

Διαβάστε Περισσότερα »